چه کسی در داخل نظام دوست دارد مردم را عصبانی‌تر کند؟

از یکی دو روز پیش اعلام شد که اینترنت جهانی در حال اتصال مجدد است و به زودی مردم می‌توانند از آن استفاده کنند. اما از آن روز چند روز بیشتر هم گذشت و تنها اتصالی که شاهد آن بودیم این بود که به کمک فیلترشکن‌های پولی می‌توان به راحتی وارد اینستاگرام شد، در حالی که دسترسی به سایت‌های خارجی تقریباً غیرممکن است. هر سایتی اعم از علمی، فنی و ... از دسترس خارج است ولی اینستاگرام به روی همه باز است. واقعاً جا دارد این سؤال را بپرسیم چه کسانی این همه تصمیم برعکس و عصبانی‌کننده می‌گیرند و از راه‌های مختلف سعی در ناراضی کردن مردم دارند؟

خدا رحمتشان کند، اما برای من مهم نیستند!

یک بار یک نفر از من پرسید چرا تو که به ادبیات، سینما و ... اینقدر علاقه داری، وقتی یک شخصیت شاخص ایرانی فوت می‌کند هیچ مطلبی (حتی یک استوری ساده) منتشر نمی‌کنی؟
جواب من البته خیلی ساده است.
اول اینکه نه کانال من (در هر شبکۀ اجتماعی) و نه وبلاگ من، هیچ‌کدام، صفحۀ ترحیم روزنامه نیست. و البته هستند خودشیرین‌هایی که از مرگ شخصیت‌هایی که نامشان برسر زبان افتاده، بهانه‌ای برای جلب توجه بسازند.
دوم اینکه من با افراد هیچ ارتباطی نمی‌گیرم. نه خودشان و نه آثارشان هیچ‌کدام برای من هیچ جذابیتی ندارد. آدم‌هایی که ارتباطاتشان با کسانی سفت و سخت شده است که بودنشان استخوان لای زخم ماست! آثار این قشر از «هنربندان» به هیچ وجه انعکاس دغدغه‌های من و کسانی مانند من (که بیش از 60% جامعه را تشکیل می‌دهیم) نیستند. نه خودشان و نه آثارشان هیچ ارتباطی به واقعیت زندگی ما و جنس اندیشه‌ای که در سر داریم ندارند. اینان فقط مزدبگیر پیمانکاران گوش به فرمانی هستند که به این ابتذال فراگیر دامن می‌زنند.
خدایشان بیامرزاد، اما من راجع به این آدم‌ها هیچ حرفی برای گفتن ندارم. که همین سکوت، به خوبی گویای همه چیز هست.

کانال من در بله