بچه که بودیم (یعنی مثلاً من کلاس دوم – سوم ابتدایی بودم) یکی از سرگرمیهای ما (گروهی از بچههای هم سن و سال که معمولاً در چشم بزرگترها همردیف اشرار و یا اراذل و اوباش قلمداد میشدیم. رهبر گروه و مقصر اصلی فجایع:من!) رفتن به دشت پت و پهن اطراف روستا، خصوصاً در فصل بهار، بود. از آنجایی که ما اکثراً ساکن شهر بودیم، این دشت همیشه برای ما تازگی خاص خودش را داشت. چیزی که همیشه برای من جالب بود
محمدرضا شعبانعلی را دوستی به من معرفی کرد و گفت وبسایتی دارد که مطالب مفید و سازندهای برای آنهایی که در جستجوی رشد فردی هستند ارائه میدهد. مدت زیادی از آن زمان میگذرد و من بیشتر و بیشتر با محمدرضا شعبانعلی آشنا شدهام. فردی است خودساخته و سازنده. وبسایتش منبع آموزشهای زیادی است که درصد زیادی از آن به صورت رایگان ارائه میشود. فرمت کار هم جدی است! از نصیحت و جملات ادبی و ... هم خبری نیست. اگر یک ایدهی کاری دارید که نمیدانید چگونه باید آن را به مرحله سوددهی برسانید. اگر کاری را راه اندازی کردهاید و میخواهید آن را گسترش دهید. اگر فکر میکنید نیاز به شنیدن حرفهای آموزنده و شخصیت ساز دارید، اگر فکر میکنید باید مهارتهای مذاکره و گفتگو یا بازرایابی و ... در خود پرورش دهید و در یک کلام اگر از وضعیت کنونی خود چندان رضایت خاطر ندارید و به موفقیت و پیروزی فکر میکنید حتماً به این سایت سر بزنید و از همین امروز آن را جزو اصلی ترین منابع مطالعاتی خود قرار دهید. آن را اولین سایتی در نظر بگیرید که قرار است هر روز صبح به آن مراجعه کرده و چیزی مطالعه کنید. او خودش را اینگونه معرفی میکند:
ساختار ذهن هم مانند بر و بازو است که با پرورش و تمرین قوی میشود. اگر ذهن را تربیت نکنیم و اگر روی مهارتهای ذهنی و منطقی خود کار نکنیم نه تنها قویتر نمیشود که هر روز ضعیفتر و ضعیفتر هم میشود. فکر کردن روش خاص خودش را دارد. هر چه به ذهن خطور کرد لزوماً فکر کردن نیست. استدلال کردن و به نتیجهی درست رسیدن روش علمی دارد و باید آن را آموزش دید. جدای از اینکه باید بیاموزیم «چگونه باید اندیشید»، «به چه باید اندیشید» را هم باید آموخت.
این مطلب از سایت فرادید انتخاب شده است. مسئولیت صحت مطالب به عهدهی فرادید است و بازنشر آن در اینجاً صرفاً به خاطر اهمیت موضوع بوده و نه تأئید محتوای آن.
فرادید:
بریتانیا فیلمی کوتاه از سفر یکی از کارمندانش به ایران در ۷۵ سال پیش را منتشر کرد. به گزارش فرادید، اخیرا انجمن جغرافیایی سلطنتی و انستیتوی فیلم بریتانیا، بیش از صد فیلم تاریخی را رقمی (دیجیتالی) کردهاند در بین این فیلمها، فیلمی کوتاه ۱۷ دقیقهای به نام کویته-دامغان وجود دارد که ایرانِ ۷۵ سال پیش را به تصویر میکشد.
یک نفر از ما حاضر نیست برای چند دقیقه در روز و فقط چند دقیقه در روز از ماشین شخصی کمتر استفاده کند. درصد زیادی از ماشینهایی که در طول روز میبینم، تک سرنشین هستند. در خیلی از خیابانها دیگر حتی جا برای پارک یک دوچرخه نیست. من نمیدانم در چنین وضعیتی چرا این همه از خشکسالی تعجب کردهایم.
باب سجر (Bob Seger) یکی از ستارههای کلاسیک راک است که کارهای ارزنده و ماندگاری دارد. ولی متاسفانه در ایران کمتر شناخته شده است.
یکی از بهترین کارهایش که بارها هم کاور شد"Turn the page" محصول 1998 است. معروفترین کاورش (از اثر اصلی هم معروفتر) توسط گروه متالیکا در سال 2004 باز-اجرا شد و تبدیل به یکی از موفقترین کارهای این گروه شد تاجایی که حتی بعضی این کارو متعلق به گروه متالیکا میدانند! البته آهنگسازی زیبا، اجرای فوق العاده و کلیپ بسیار متفاوت و جنجالیش (به نسبت آن سالها) قابل توجه است.
اکثر آدمها خواهان داشتن درآمد زیاد هستند ولی....
این پاراگراف را بخوانید:
«یکی از بزرگترین مشکلات افرادی که درآمد پایین دارند این است که که هرگز مهارت های کافی و خاص کسب نکرده اند. به همین دلیل مزیت رقابتی ندارند و قاعدتا درآمدشان پایین است. خودتو رو بگذار جای مدیر یک شرکت معتبر. حتما می دانی با یک آگهی استخدام، چند صد رزومه دریافت می کنی که تقریبا ٩٨٪ نوشته ها یکسان است. این ٩٨٪ در همه چیز معمولی هستند. لیسانس یا فوق لیسانس یک رشته معمولی از یک دانشگاه معمولی دارند. کامپیوتر و زبان انگلیسی را معمولی بلدند. مثل آدم های معمولی جامعه، تلویزیون می بینند و دایماً مشغول چک کردن موبایل هستند.»
اگر به اندازه کافی این مطلب شما را به اصل مسأله آگاه کرده است یک سر به این سایت بزنید: مطالعهی شریف
تشنگی پیرمرد ۷۸ ساله به نام جمعه در خواندن کتابها در کتاب فروشیهای پل سرخ در غرب کابل نظر همه را جلب کرده. او میگوید:”در زمانهای ما نه کتاب بود و نه کتابچه و قلم، نه مکتب بود و نه جای درستی که مردم بچهها و دخترهایشان را در آنجا بفرستند تا سواد یاد بگیرند.”
یعقوب یسنا دوستی فیسبوکی است از اهالی دوست داشتنی افغانستان. در یکی از پستهای خود داستانی ذکر کرده بر پایه واقعیت که خیلی تاسف برانگیر و البته تأمل برانگیز است. در اینجا مطلب را بدون کم و کاست ذکر میکنم و امیدوارم مایهی تفکری باشد برای آنان که دوست دارند نظر و سلیقه خود را به دیگران تحمیل کنند:
این پل در دره ما است. پل گلخمار نام دارد. 40 سال میشود که بهاین نام مسما شدهاست. گلخمار نام دختری بود. پدرش هنوز زنده است. شاید هشتاد سال، بیشتر داشتهباشد. پدرش، گلخمار را بهپسر کاکایش میخواهد بدهد. اما گلخمار پسر کاکای پدرشرا نمیخواستهاست. قرار بوده که فردا گلخمار را نکاح کنند. میگویند گلخمار لباس سرخ، شلوار (ازار) سفید و چادر سبز میپوشد؛ مایه خوشحالی پدر و خانواده میشود که گلخمار بهعروسی خوش است، اما گلخمار تصمیمش را گرفتهاست. بهار بوده، موقع آبخیزی رود. گلخمار سر همین پل میرود و خود را به دریا پرتاب میکند. چند روز بعد تن گلخمار را از دریا بیرون میکنند. بعد از آن اتفاق این پل که دوطرف رود را بهم وصل میکند بنام گلخمار مسما شدهاست. مردانیکه همسال گلخمار استند، گلخمار را خیلی دختر زیبا و قشنگ توصیف میکنند و تاسف میخورند؛ هنوز گلخمار را بهیاد میآورند که چگونه ترانههای محلی زمزمه میکرده و در این دره، بزها و گوسپندهای پدرشرا میچراندهاست و در دل این دره تازه بهجوانی رسیده بوده؛ 16 سال بیشتر نداشته که از خیر زندگی برای ازدواج ناخواسته میگذرد.
عکس دره گل خمار
هر وقت هر کاری دلت خواست بکن. منتظر فردا نباش. منتظر لحظه طلایی که اصلاً نباش. منتظر حتی یک دقیقه دیگر هم نباش. فقط انجام بده و بگذار رفتار تو مانند پژواکی در این کائنات لایتناهی طنین انداز شود.
پاشو برویم این اطراف دوری بزنیم. مهم نیست چه ساعت روز است و هوا چطور است و نمیدانم باد چه قدر تند و سرد است و فلان و بیسار. برویم و بگذاریم کمی از این حالت تکراری خارج شویم. کمی خلاف همیشه باشیم. و کمی از همه چیزهای مزاحم اطراف دور شویم تا بتوانیم روی فکرهای اصلیمان و هدفهای اصلیمان متمرکز شویم. کمی خودمان باشیم و بگذاریم طبیعت ما را در آغوش خود محکم بفشارد.
هر وقت صحبت از شخصی مانند دانلد ترامپ رئیس جمهور ایالات متحده (یا مشابه آن محمود احمدی نژاد رئیس جمهور سابق ایران، مارین لوپن کاندیدای پای ثابت جبههی ملی در انتخابات ریاست جمهوری فرانسه و ...) به میان میآید، خیلی کم پیش میآید که اظهار نظرها از دو حالت طرفداری توأم با تعصب یا نقد همراه با خشم خارج باشد. یک نکته قابل توجه در این خصوص این است که معمولاً به گونهای از شخصی مانند ترامپ سخن به میان میآوریم که گویی او تنها کسی که است که چنین میاندیشد و همو است که با زور و اجبار و بدون مخالفت جامهی عمل به تن افکار خود میپوشاند. در مقالهی که اخیراً به قلم حنیف غفاری در تهران تایمز به چاپ رسیده، در کنار پرداختن به گفتهها و موضعگیریهای اخیر دانلد ترامپ در سفر به انگلستان و دیدار و گفتگوهای وی با ترزا می نخست وزیر انگلستان، نویسنده به آماری اشاره میکند که جای بسی تأمل دارد: بر مبنای نظرسنجی دانشگاه کوئینی پیاک 49% مردم آمریکا معتقدند که دانلد ترامپ فردی نژادپرست است و در مقابل 47% درصد مردم معتقد بودهاند که رئیس جمهورشان فرد نژادپرستی نیست.
این خبر را با دقت بخوانید: درسی که از سفرنامههای اینشتین میگیریم: نژادپرست بود
زمانی معتقد بودند که وای بر جامعهای که قهرمان نداشته باشد! این جمله که برآمده از تفکر هرمی قدرت بود و ریشه در اخلاق پدرسالاری بشر داشت، تا مدتها و زمانها، جملهی موجه و معقولی مینمود.
روبن مارتینز:
با یک کارت کتابخانه بیش از گواهینامهی رانندگی میتوانید به جلو حرکت کنید.
هرتا مولر:
عادتها میتوانند انسان را نابود کنند، کافیست انسان به گرسنگی و رنج بردن عادت کند به زیر ستم بودن، تا دیگر هرگز به رهایی فکر نکند و ترجیح بدهد در بند بماند.
رالف والدو امرسون:
اگر کسی را دیدید که درک و فهمی فراتر از حد متعارف داشت، حتما از او بپرسید که چه کتاب هایی میخواند.
آبراهام لینکلن:
کسی که بسیار میخواند و میداند، اما به هر دلیل وارد مبارزه برای آزادی نمیشود، مانند فروشگاهی بزرگ است که در ورودی آن نوشته باشند: «تعطیل است»!
من آدم لیوان بازی هستم. هرجا که لیوانی ببینم که ازش خوشم بیاید، حتماً میگیرماش. فکرم هم در آن لحظات کار نمیکند و ممکن است هر مقدار پولی را بابت لیوان پرداخت کنم.
یک بار لیوانی را به قیمت 35000 تومان از متروی تهران خریدم که چون خیلی خیلی ازش خوشم آمد، برای دوستم هم که پیشاش میرفتم، یکی دیگر به هدیه بردم. ولی کمتر از یک ماه بعد همان لیوان را بندهی خدایی کنار خیابان ولی عصر تهران بساط کرده بود و 15000 تومان میداد. از همین طریق یک کلکسیون از لیوانهای ریز و درشتی با طرحها و رنگها و البته کاربردهای متفاوتی فراهم کردهام.
این مطلب از وبسایت آقای فرشید پاکذات انتخاب شده و عیناً در این جا نقل میشود. حتی عکسها از ایشان است. امید که لذت ببرید.
با توجه به شرایط امروز جامعه ایران، همه باید این قاتل رو الگوی خودمون قرار بدیم. شرایط زندگی و پیشرفت در ایران سخت شده. خیلیها اعتقاد دارند که توی ایران نمیشه پیشرفت کرد. از یک طرف شرایط اقتصادی، از یک طرف مشکلات و موانعی که قوانین بوجود میارن. از یک جهت مدیریت ضعیف و تحریمهای خارجی و... . دلایل زیادی هست برای اینکه بگیم توی ایران نمیشه پیشرفت کرد.
اما آیا این شرایط از زندگی در یک سلول انفرادی با حکم حبس ابد هم سختتر و محدودتره؟ در این نوشته با رابرت استراد آشنا میشید تا جواب این سوال رو پیدا کنید.
در این نوشته با مردی آشنا میشید که شاید زندگیش نوع نگاه شما به زندگی و حتی کل زندگیتون رو تغییر بده. این مرد رابرت استراد، یک قاتل محکوم به حبس ابد هست.
یکی از آروزهای من این است که روزی برسد که ما ایرانیها وقتی کاری انجام میدهیم خودمان صفت حرفهای را به خودمان نچسپانیم. به این کلمه حساسیت پیدا کردهام از بس همه خودشان به خودشان حرفهای میگویند. خودشان محصولاتشان را حرفهای مینامند!
از این دست کلمات که به صورت کلیشهای برای هر چیزی به کار میرود: حرفهای، تکنولوژی روز دنیا، مدرن، اینها جدیده ...
حالم از کلمات کلیشهای به هم میخورد.
غربت تلخ و گزنده است. به قول آن بندهی خدایی که میگفت: «نان غربت چقدر تلخ است! هوای غربت چقدر سنگین است!». مهاجرت به دایرهای میماند که آنهایی که درونش هستند آروز دارند به بیرون آن بروند، و آنانی که به بیرون از دایره قدم گذاشتهاند دوست دارند داخل میبودند. مهاجرت عمدتاً در سن و سالی رخ میدهد که تو کودکی و نوجوانیات را پشت سر گذاشتهای و دوستانِ همبازی و همدرس زیادی فراهم کردهای. خاطرات زیادی از زیست بودم خود داری. به زبان مادریات اُخت شدهای و با آن هزاران شوخی و طنز بلدی. در اطرافت کسانی داری که با یک جمله برایت کاری میکنند. و در چنین شرایطی وقتی پای به کشور بیگانه میگذاری متوجه میشوی آنها قبلاً بازیهای کودکیشان را کردهاند و دوستهای خود را یافتهاند، به زبان خود، به شوخیهای خود و به آدمهای شبیه خود بیشتر اُخت هستند. شاید چند وقت اول شاد باشی، شاید چند ماه اول خیلیها برایت وقت بگذارند؛ اما چون نیک بنگری همهی آنهایی که جلای وطن کردهاند در دل غمی دارند.
